در بندر رجائی، غم سنگین است، 
دل‌ها در فراق عزیزان، حزین است. 
امواج دریا، فریاد می‌زنند، 
یادِ آن‌ها که دیگر در اینجا نیستند.

چشم‌ها به راه‌اند، دل‌ها پر از درد، 
خواب‌های شیرینشان گم شده در گرد. 
هر قطرهٔ اشک، حکایت می‌کند، 
از عشق و امیدی که با خود بردند.

اینجا صدای خنده‌ها خاموش است، 
درد و اندوه در دل‌ها، آغوش است. 
خانواده‌ها در سوگ نشسته‌اند، 
یادِ عزیزانشان همیشه زنده‌اند.

بگذارید دریا، با هر موجش بگوید، 
یاد آنانی که در دل ما جاودانند. 
بیایید به یادشان، دست در دست هم، 
بسازیم دنیایی پر از عشق و عزم.

روحشان شاد باد، یادشان گرامی، 
در دل ما خواهند ماند، به‌سان نور ماهی. 
بندر رجائی، تو هم غمگینی، 
اما ما با هم، می‌سازیم فردا را روشن‌تر از این….دکتر نفیسه ورکیانی پور