![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749962_majidkhahi-15-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749963_majidkhahi-18-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749964_majidkhahi-21-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749965_majidkhahi-13-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749966_majidkhahi-5-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749967_majidkhahi-10-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749968_majidkhahi-6-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749969_majidkhahi-9-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749970_majidkhahi-3-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749971_majidkhahi-7-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749972_majidkhahi-22-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749975_majidkhahi-26-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749976_majidkhahi-11-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749977_majidkhahi-12-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749978_majidkhahi-2-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749980_majidkhahi-17-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749981_majidkhahi-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749982_majidkhahi-23-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749983_majidkhahi-19-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749988_majidkhahi-8-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749989_majidkhahi-4-800x534.jpg)
![](https://khazarnama.ir/wp-content/uploads/2023/10/62749990_majidkhahi-27-800x534.jpg)
در میان ترکمنها و در گذشته “کُجهوه” یا “کجاوه” اتاقکی بود از جنس پارچههای رنگین و معمولاً چهل تکه که آن را به ویژه روی شتر قرار داده، درون و بیرون آن را میآراستند.
عکاس(حدیثه پاسندی) منبع: خبرگزاری ایسنا
از این کجاوه برای بردن عروس و ینگههای او استفاده میشد. از سقف آن زنگی، شبیه ناقوس میآویختند تا بر اثر حرکت شتر یا گاو به صدا در آید. صدای زنگ، بیانگر جشن و سرور و عروسکشان بود. معمولاً در قدیم زنان و مردان مهم و صاحب مقام را سوار بر کجاوه میکردند و مردان بر پشت چارپا نشسته و سفر میکردند. امروزه، به روز آخر عروسی در فرهنگ ترکمن «کجاوه» میگویند، و عروس را از خانه پدری تا خانه داماد با کجاوه راهی میکنند.